AIDS

Poprzednia Następna

JEŚLI NIE HIV, TO CO JEST PRZYCZYNĄ AIDS?

Christine Maggiore utrzymuje, że dla wyjaśnienia nabytego braku odporności immunologicznej i chorób związanych z AIDS nie jest potrzebny wirus HIV. By zrozumieć tego przyczynę należy najpierw uświadomić sobie czym jest AIDS. Nie jest to nowa choroba lecz nowa nazwa dla 29 wcześniej znanych chorób i stanów zdrowotnych. Jak donosi  NIH (National Institute of Health) w swoim raporcie "NIAID and HIV Report 1996 The Relationship Between HIV and AIDS str 3. określenie AIDS jest narzędziem badawczym. Od 1981 roku narzędzie badawcze AIDS jest używane do tropienia i rejestrowania dobrze znanych chorób, które występują u osób mających pozytywny wynik testu na przeciwciała kojarzone z HIV. Przed stworzeniem pojęcia AIDS nikt nie pomyślał by te 29 chorób i stanów zdrowotnych, występujących przecież u chorych nie mających pozytywnego testu na HIV, mógł wywoływać jeden wspólny czynnik. Wprost przeciwnie, każda z tych możliwych chorób zwanych AIDS posiada wiele dowiedzionych medycznie przyczyn.

Obniżona odporność immunologiczna może zostać nabyta dzięki kilku nie infekcyjnym i nie przenoszonym przez krew czynnikom ryzyka. Są to czynniki fizyczne (niedożywienie i choroby endemiczne - czyli stale występujące w określonym rejonie lub u określonej grupy ludzi), czynniki chemiczne (chemoterapia lub naużywanie leków obniżających oporność immunologiczną), czynniki biologiczne (stała ekspozycja na jednoczesne infekcje lub ich chroniczny charakter), czynniki fizjologiczne (chroniczny strach, panika, stres, depresje). 

Literatura medyczna nie zna, według Christine Maggiore, ani jednego przypadku, który nie zawierałby jednego lub więcej czynników ryzyka, niszczących odporność immunologiczną.  Sformułowany na podstawie badań literaturowych wniosek brzmi: nie jest znany udokumentowany przypadek AIDS u osoby, której jedynym czynnikiem ryzyka była ekspozycja na infekcję HIV.

Osoby, u których stwierdzano AIDS wcześniej czy później przyznawały, że miały bezpośredni, mniej lub bardziej intensywny, kontakt z tego rodzaju czynnikiem. Wśród chorych na AIDS wyróżnić można następujące grupy: Mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami, osoby przyjmujące narkotyki dożylnie, osoby poddawane transfuzjom i hemofilicy, osoby mające kontakty heteroseksualne, młodzież, dzieci i noworodki oraz obywatele państw trzeciego świata. Ze względu na charakter tej strony pomijam większość omówionych przez Christine Maggiore grup.

Można zaryzykować stwierdzenie, że epidemia AIDS wybuchła w 1981 roku wśród męskich homoseksualistów w dużych aglomeracjach miejskich USA takich jak San Francisco, Los Angeles i New York. Christine Maggiore poświęca sporo miejsca analizie narkotyków permanentnie używanych przez tych ludzi. W połączeniu z ich do odbytniczymi stosunkami, jednoznacznie stanowiącymi drogę wielokrotnych, dwukierunkowych infekcji narkotyki bez wątpienia stanowiły czynnik wspomagający wszelkie zarażenia i zakażenia. Osoby przyjmujące permanentnie narkotyki są bowiem z tego właśnie powodu podatne na zarażenia różnymi chorobami:

Bez wątpienia sam fakt używania narkotyków w szczególności kokainy i heroiny jest wystarczającą przyczyną do nabycia zespołu obniżonej odporności immunologicznej, w połączeniu z czynnikami dodatkowymi nie wymagają one wsparcia w postaci HIV. Niech ten fakt stanowi nie tylko ostrzeżenie dla narkomanów, ale również i wskazówkę dla tych, u których test na HIV dał wynik pozytywny oraz u których zdiagnozowano AIDS bez obecności pozytywnego wyniku testu na HIV. Być może gruntowna zmiana ich trybu życia wpłynie na poprawę ich stanu zdrowia lub na wyniki stosowanej kuracji.

Poprzednia Następna