Następna

Physics-Uspekhi 43 (3) 309-310 (2000)    ©Uspekhi Fizicheskikh Nauk, Russian Academy of Science

BIBLIOGRAPHY                                                             PACS number: 01.30.Vv

Teoria Próżni Fizycznej. Teoria, Eksperymenty

i Technologie autorstwa G.I. Shipov’a

Uspekhi Fizicheskich Nauk 170 (3) 351-352 (2000) Tłumaczone przez Yu.V. Morozova


Shipov G.I. The Theory of Physical Vacuum. Theory, Experiments, and Technologies (Moscow: Nauka 1997) 450 pp.

 

Badania struktury I właściwości próżni fizycznej to z pewnością główne zadanie fizyki podstawowej. Struktura próżni pod wieloma względami jest odpowiedzialna za właściwości cząstek elementarnych i ich oddziaływań; jej zrozumienie jest nieodzowne dla opisu takich zjawisk jak efekty promieniowania w elektrodynamice kwantowej (przeskok Lamb’a, anomalne momenty magnetyczne elektronu i mionu), ograniczenie barwy w chromodynamice kwantowej, spontaniczne załamanie symetrii w fizyce słabych oddziaływań elektrycznych, masywność W- i Z-bozonów, etc. Nie dziwne zatem, że problemy związane ze strukturą próżni fizycznej przykuwają uwagę wielu fizyków teoretycznych zainteresowanych teorią pola i fizyką cząstek.

Niestety złożoność tego problemu prowokuje publikacje autorów ogłaszających epokowe idee, w rzeczywistości wypełnione spekulatywnymi konkluzjami nie mającymi nic wspólnego z rzeczywistością. Co gorsze są one pełne błędów i ignoranckich twierdzeń pozbawionych jakichkolwiek wartości naukowych.

Książka G.I. Shipova jest reklamowana jako „szczegółowe przedstawienie idei i zasad będących podstawami teorii próżni fizycznej” proponowanej przez autora. Niezależni od innych spraw „teoria” ta stanowi bazę do notorycznych działań wspierających koncepcje pola torsyjnego i oddziaływań torsyjnych. Na pierwszy rzut oka książka wygląd jak dzieło fundamentalne. Została wydana przez Wydawnictwo Nauka w Moskwie, a manuskrypt został zrecenzowany przez doktorów nauk fizyko-matematycznych R.N. Kuzmina i A.A. Rukhadze; książka zawiera dedykację, przedmowę i długą listę odniesień bibliograficznych oraz inne typowe atrybuty poważnej monografii. Tak samo mylące są pseudonaukowa terminologia („zasada ogólnej względności” – czy  to nie fascynujące?), używanie konstrukcji geometrycznych znanych z literatury i wielka ilość wzorów. G.I. Shipov bez zbędnej skromności stwierdza we wstępie, że według niego „problem stworzenia jednolitej teorii pola został rozwiązany w teorii próżni fizycznej”. Innym przykładem niebotycznych pretensji autora jest lista fundamentalnych równań fizycznych na stronie 25, która wraz z równaniami Newtona, Maxwella, Einsteina, Shrödingera i Diraca zawiera nowe równanie Shipowa - Einteina (!) i trzy inne wyprowadzone przez G.I. Shipova.

Następna